NACHTELIJKE WORSTELING
Vasthouden of loslaten?
Onze relatie verdampt
als ochtendmist boven de sloten,
opgelost door de warmte van de zon.
Ik wil je vasthouden,
bij me houden,
maar raak je kwijt.
Ik kies mijn woorden
zorgvuldig en
weloverwogen
en probeer de sfeer
goed te houden.
Maar steeds opnieuw
leiden mijn woorden tot
explosies van
grove verwijten,
ontembare woede,
gewelddadige agressie,
hartgrondige haat
en zelfs psychoses.
Jouw woorden raken mij
diep in mijn hart.
Ik voel pijn, verdriet,
en soms zelfs walging.
Maar ik voel ook
liefde,
medelijden,
machteloosheid.
Ik ben niet boos op je.
Ik neem je niets kwalijk.
Ik heb juist begrip voor je.
Jij wilt dit ook niet,
maar kunt er niets aan doen.
Ik kan er niet meer tegen.
Het is wat het is
en wordt niet beter.
Je bent mij dierbaar.
Ik houd van je.
Toch laat ik je los,
hoe moeilijk ik dat vind.
Je bent nu in goede handen.
In de vroege ochtend
zingt de merel
de duisternis weg.
Langzaam gloort het licht.
Zijn bedachtzame zang
troost mij,
steunt mij,
wanneer ik het even niet meer weet.
Nu weet ik: het is goed zo.
© Meindert van Dijk (2026)
