Vrijdag 20 november 2026 nam ik als verteller opnieuw deel aan de Verhalenavond in het MFA (Dorpshuis) It Waed in Sexbierum. Hieronder lees je mijn verhaal.
De Waddenzeedijk als verbindende navelstreng
De zon schijnt. Een gure wind waait uit het noorden. Het is volop herfst, de eerste nachtvorsten zijn al geweest. De winter nadert.
Ik maak een stevige wandeling naar de Waddenzee. Aan het eind van het Fiskerspaad kom ik bij de zeedijk. Een imposante, langgerekte, met gras begroeide bult grond, die Friesland beschermt tegen de zee. Boven op de dijk puf ik even uit. Het is elke keer een stevige klim. Maar de beloning is altijd hetzelfde, en toch steeds weer anders: een enorm weids uitzicht, met lucht, héél veel lucht.


